[ لزوم كثرت ياد الهى ] وَ أكْثِرُوا مِنَ التَّهْلِيلِ وَ التَّقْدِيسِ وَ التَّسْبِيحِ وَ الثَّنَاءِ عَلَى اللَّهِ وَ التَّضَرُّعِ إلَيْهِ وَ الرَّغْبَةِ فِيمَا عِنْدَهُ مِنَ الْخَيْرِ الَّذِى لَايَقْدِرُ قَدْرَهُ وَ لايَبْلُغُ كُنْهَهُ أحَدٌ ، فَاشْغَلُوا ألْسِنَتَكُمْ بِذَلِكَ عَمَّا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ مِنْ أقَاوِيلِ الْبَاطِلِ الَّتِى تَعْقِبُ أهْلَهَا خُلُوداً فِى النَّارِ مَنْ مَاتَ عَلَيْهَا وَ لَمْ يَتُبْ إلَى اللَّهِ مِنْهَا وَ لَمْ يَنْزِعْ عَنْهَا . يعنى : بسيار به جا آوريد تهليل و تقديس و تسبيح و ثناى بر خداى - عزَّ و جلَّ - را ، و تضرّع نمودن به جناب اقدس او ، و رغبت نمودن در آنچه در خزانهء كَرَم الهى است از احسان و نيكويى ، كه قدر مرتبهء آن را كسى نمىداند و به كُنه آن كسى نمىتواند رسيد . پس زبانِ خود را مشغول سازيد به آنچه مذكور شد از تهليل و تسبيح و غير ذلك تا باز مانيد از آنچه خداى تعالى نهى فرموده كه عبارت است از سخنان باطلى كه عاقبت آنها و ثمره‌اى كه بر آنها مترتّب مىشود ، خلود و هميشه در جهنّم بودن است از براى كسى كه به « 1 » ارتكاب آنها بميرد و از آنها توبه نكرده باشد و خود را باز نداشته باشد . و در اين كلام شريف ، امر به چند چيز واقع شده : اوّل ، تهليل ، كه فاتحهء اسلام و رُكن اوّل ايمان است و آن ، گفتن « لا إله الّا اللَّه » است ؛ يعنى : هيچ چيز و هيچ كس ، سزاوار پرستيدن و بندگى نيست ، به غير از خداى تعالى . [ اول : فضيلت تهليل « لا إله الّا اللَّه » ] و احاديث در فضل و ثواب تهليل ، بسيار است . از آن جمله ، ابن بابويه در كتاب توحيد ، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام از آباى كِرام خود عليهم السلام روايت نموده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه : بهترينِ عبادات ، گفتن « لا إله إلّااللَّه » است . « 2 » و به اين مضمون ، در توحيد و ثواب الأعمال از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : « لا إله إلّااللَّه » گفتن ، قيمت بهشت است . « 3 » و از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود : هيچ كلمه‌اى دوست‌تر نيست پيش خداى تعالى از كلمهء « لا إله إلّااللَّه » . و هيچ بنده‌اى نيست كه كلمهء « لا إله إلّااللَّه » گويد و آواز خود را بكِشد ،

--> ( 1 ) . ب و ج : « با » . ( 2 ) . التوحيد ، ص 18 ، ح 2 . ( 3 ) . التوحيد ، ص 21 ، ح 13 ؛ ثواب الأعمال ، ص 3 .